پدرم کوتوال قلعه های فتح ناکرده بود:

مردمی از خانه های تاریک سر کشیدند

و برفی گران شروع کرد.

دریچه ی برج را بست و چراغ را خاموش کرد.

(من چیزی زمزمه می کردم)