من سنگ و سیم بودم و راه کوره های تفکیک را

(من در کنار آتش می لرزیدم)

من با خود بیگانه بودم و شعر من فریاد غربتم بود

نمی دانستم

اما آن ها وصله ی خشم یکدگر بودند

در تاریکی دست یکدیگر را فشرده بودند زیرا که بی کسی، آنان را به انبوهی خانواده ی بی کسان افزوده بود.