آنان آسمان بارانی را به لبخند برهنگان و مخمل زرد مزرعه را به رویای گرسنگان پیوند می زدند. در برف و تاریکی بودند و از برف و تاریکی می گذشتند، و فریاد آنان میان همه بی ارتباطی های دور، جذبه یی سرگردان بود:

آنان مرگ را به ابدیت زیست گره می زدند...

□

و امشب که بادها ماسیده اند و خنده ی مجنون وار سکوتی در قلب شب لنگان گذر کوچه های بلند حصار تنهایی من پرکینه می تپد، کوبنده ی نابهنگام درهای گران قلب من کیست؟