دیرگاهی ست که من سراینده ی خورشیدم

من به تالار زندگی خویش دریچه یی تازه نهاده ام

و بوسه ی رنگ های نهان را از دهانی دیگر بر لبان احساس استادان خشم خویش جای داده ام.

و شعرم را بر مدار مغموم شهاب های سرگردانی نوشته ام که از عطش نور شدن خاکستر شده اند.

من برای روسبیان و برهنگان