و به سان تصویر سرگردان یک قطره باران

که بر سکوت بلورین تو می کشم،

به گوش کودکم گوشوار می آویزم!

که در آیینه ی گریزان شط می گریزد،

عشقم را بلع قلب تو می کنم:

عشق سرخی را که نوشیده ام در جام یک قلب که در آن دیده ام گردش مغرور ماهی مرگ تنم را که بوسه ی گرم خواهد گرفت با دهان خون آلود زخمش از زمین عشق سرخش