که در آیینه ی گریزان شط می گریزد،

به گوش کودکم گوشوار می آویزم!

و به سان تصویر سرگردان یک قطره باران

عشقم را بلع قلب تو می کنم:

عشق سرخی را که نوشیده ام در جام یک قلب که در آن دیده ام گردش مغرور ماهی مرگ تنم را که بوسه ی گرم خواهد گرفت با دهان خون آلود زخمش از زمین عشق سرخش