که چگونه من از روزی که تخته های کف این کلبه ی چوبین ساحلی رفت و آمد کفش های سنگینم را

بگذار پس از من هرگز کسی نداند از رکسانا با من چه گذشت.

بگذار کسی نداند

بر خود احساس کرد

و سایه ی دراز و سردم بر ماسه های مرطوب این ساحل متروک کشیده شد،

تا روزی که دیگر آفتاب به چشم هایم نتابد،