بر خود احساس کرد

بگذار کسی نداند

که چگونه من از روزی که تخته های کف این کلبه ی چوبین ساحلی رفت و آمد کفش های سنگینم را

و سایه ی دراز و سردم بر ماسه های مرطوب این ساحل متروک کشیده شد،

تا روزی که دیگر آفتاب به چشم هایم نتابد،

با شتابی امیدوار کفن خود را دوخته ام، گور خود را کنده ام...