با شتابی امیدوار کفن خود را دوخته ام، گور خود را کنده ام...

بر خود احساس کرد

و سایه ی دراز و سردم بر ماسه های مرطوب این ساحل متروک کشیده شد،

تا روزی که دیگر آفتاب به چشم هایم نتابد،

□