گر تو مردی که رخش قبله گه مردانست

و آنک آن لحظه نبیند اثر نور برو

او کم از دیو بود زانک تن بی جانست

دل به جا دار در آن طلعت باهیبت او

دست بردار ز سینه چه نگه می داری

جان در آن لحظه بده شاد که مقصود آنست

جمله را آب درانداز و در آن آتش شو