همه ی حوادث و ماجراها را،

عشق ها را و رنج ها را مثل رازی مثل سری پشت این پرده ی ضخیم به چاهی بی انتها بریزم،

نابودشان کنم و از آن همه لام تاکام با کسی حرفی نزنم...

بگذار کسی نداند که چگونه من به جای نوازش شدن، بوسیده شدن، گزیده شده ام!

بگذار هیچ کس نداند، هیچ کس! و از میان همه ی خدایان، خدایی جز فراموشی بر این همه رنج آگاه نگردد.