اما دلم در آتش بود و سوزندگی این آتش را در گلوی خوداحساس می کردم.

و شب سنگین و سرد و توفانی بود. زمین پرآب و هوا پرآتش بود.

و من در شنل سرخ خویش، شیطان را می مانستم که به مجلس عشرت های شوق انگیز می رفت.

و باد، مرا از پیش رفتن مانع می شد...

کنار ساحل آشوب، مرغی فریاد زد