و باد، مرا از پیش رفتن مانع می شد...

و من در شنل سرخ خویش، شیطان را می مانستم که به مجلس عشرت های شوق انگیز می رفت.

اما دلم در آتش بود و سوزندگی این آتش را در گلوی خوداحساس می کردم.

کنار ساحل آشوب، مرغی فریاد زد

و صدای او در غرش روشن رعد خفه شد.