و من دیدم که آسایشی یافته ام

لیکن شب آشفته بود

و دریا پرپر می زد

و مستی دیرسیرابی در آشوب سرد امواج دیوانه به جستجوی لذتی گریخته عربده می کشید...

و اکنون به حلزونی دربه در می مانم که در زیروزبررفت بی پایان شتابندگان دریا صدفی جسته است.

و می دیدم که اگر فانوس را به آب افکنم و سیاهی شب را به فروبستگی چشمان خود تعبیر کنم،

به بودای بی دغدغه ماننده ام که درد را از آن روی که طلیعه تاز نیروانا می داند به دلاسودگی برمی گزارد.