یک چند، سنگینی خردکننده ی آرامش ساحل را در خفقان مرگی بی جوش،

□

در یک آن، پنداشتم که من اکنون همه چیز زندگی را به دلخواه خود یافته ام.

بر بی تابی روح آشفته یی که به دنبال آسایش می گشت تحمل کرده بودم:

آسایشی که از جوشش مایه می گیرد!

و سرانجام در شبی چنان تیره، به سان قایقی که باد دریا ریسمانش را بگسلد،