آسایشی که از جوشش مایه می گیرد!

در یک آن، پنداشتم که من اکنون همه چیز زندگی را به دلخواه خود یافته ام.

یک چند، سنگینی خردکننده ی آرامش ساحل را در خفقان مرگی بی جوش،

بر بی تابی روح آشفته یی که به دنبال آسایش می گشت تحمل کرده بودم:

و سرانجام در شبی چنان تیره، به سان قایقی که باد دریا ریسمانش را بگسلد،

دل به دریای توفانی زده بودم.

و دریا آشوب بود.