و سرانجام در شبی چنان تیره، به سان قایقی که باد دریا ریسمانش را بگسلد،

یک چند، سنگینی خردکننده ی آرامش ساحل را در خفقان مرگی بی جوش،

بر بی تابی روح آشفته یی که به دنبال آسایش می گشت تحمل کرده بودم:

آسایشی که از جوشش مایه می گیرد!

دل به دریای توفانی زده بودم.

و دریا آشوب بود.

و من در زیروفرارفت زنده وار آن که خواهشی پرتپش در هر موج بی تابش گردن می کشید،