رخساره ی رویایی او را به سان روح گنه کاری شبگرد که از آواز خروس نزدیکی سپیده دمان را احساس کند،

اما او در آرامش خود آسایش نداشت

و غریو من به مانند نفسی که در توده های عظیم دود دمند، چهره ی او را برآشفت.

و این غریو،

شکنجه کرد.

و من زیر پرده ی نازک مه و ابر، دیدمش که چشمانش را به خواب گرفت

و دندان هایش را از فشار رنجی گنگ برهم فشرد.