چونان قایقی که باد دریا ریسمانش را از چوب پایه ی ساحل بگسلد

و دیگر در فریاد من آتش امیدی جرقه نمی زد.

« شاید بتوانی تا روزی که هنوز آخرین نشانه های زندگی را از تو بازنستانده اند

بر دریای دل من عشق من زندگی من بی وقفه گردی کنی...

با آرامش من آرامش یابی در توفان من بغریوی و ابری که به دریا می گرید

شوراب اشک را از چهره ات بشوید.