و دریا آشوب بود.

« رک... سا... نا»

و فریاد من دیگر به پچپچه یی مایوس و مضطرب مبدل گشته بود.

و خیال زندگی با درون شوریده اش عربده می زد.

و رکسانا بر قایق و من و بر همه ی دریا در پیکر ابری که از باد به هم برمی آمد

در تب زنده ی خود غریو می کشید: