روزی که من به سان دریایی خشکیدم،

در تب زنده ی خود غریو می کشید:

« شاید به هم بازرسیم:

و تو چون قایقی فرسوده بر خاک ماندی

اما اکنون میان ما فاصله چندان است

که میان ابرهایی که در آسمان و انسان هایی که بر زمین سرگردانند».