« نمی توانی!

و رکسانا بر قایق و من و دریا در پیکر ابری که از باد به هم برآید،

با سکوتی که غریو شتابندگان موج را بر زمینه ی خود برجسته تر می کرد فریاد می کشید:

و هرکس آن چه را که دوست می دارد در بند می گذارد.

و هر زن مروارید غلتان خود را به زندان صندوقش محبوس می دارد،