به سان آتش سرد امیدی در ته چشمانم شعله می زند.

آب دریاهای مانع را خشکانده باشد

و مرا چون قایقی رسیده به ساحل به خاک نشانده باشد

و روح مرا به رکسانا روح دریا و عشق و زندگی باز رسانده باشد،

و زیر لب با سکوتی مرگبار فریاد می زنم:

«رکسانا!»