و زیر لب با سکوتی مرگبار فریاد می زنم:

«رکسانا!»

و غریو بی پایان رکسانا را می شنوم

که از دل دریا،

با شتاب بی وقفه ی خیزاب های دریا که هزاران خواهش زنده در هر موج بی تابش گردن می کشد،