ز خموشانه تو ناطق و خاموش بجست

نی در آن بزم کس از درد دلی سر بگرفت

نی در آن باغ و چمن پای کس از خار بخست

هله خامش به خموشیت اسیران برهند

لب فروبند چو دیدی که لب بسته یار

دست شمشیرزنان را به چه تدبیر ببست