و من به سان دریایی از صافی آسمان پرشوم از آسمان و مرتع و مردم پر شوم.

تمامی عظمت عاشقانه ی انسانی را سروده ام

تا نسیمی برآید.

نسیمی برآید و ابرهای قطرانی را پاره پاره کند.

تا از طراوت برفی آفتاب عشقی که بر افقم می نشیند،

یک چند در سکوت و آرامش بازنیافته ی خویش از سکوت خوش آواز «آرامش» سرشار شوم

چرا که من،