تا از طراوت برفی آفتاب عشقی که بر افقم می نشیند،

تا نسیمی برآید.

نسیمی برآید و ابرهای قطرانی را پاره پاره کند.

و من به سان دریایی از صافی آسمان پرشوم از آسمان و مرتع و مردم پر شوم.

یک چند در سکوت و آرامش بازنیافته ی خویش از سکوت خوش آواز «آرامش» سرشار شوم

چرا که من،

دیرگاهی ست جز این قالب خالی که به دندان طولانی لحظه ها خاییده شده است نبوده ام؛