چرا که من،

و من به سان دریایی از صافی آسمان پرشوم از آسمان و مرتع و مردم پر شوم.

تا از طراوت برفی آفتاب عشقی که بر افقم می نشیند،

یک چند در سکوت و آرامش بازنیافته ی خویش از سکوت خوش آواز «آرامش» سرشار شوم

دیرگاهی ست جز این قالب خالی که به دندان طولانی لحظه ها خاییده شده است نبوده ام؛

جز منی که از وحشت خلا خویش فریاد کشیده است نبوده ام...