دیرگاهی ست جز این قالب خالی که به دندان طولانی لحظه ها خاییده شده است نبوده ام؛

تا از طراوت برفی آفتاب عشقی که بر افقم می نشیند،

یک چند در سکوت و آرامش بازنیافته ی خویش از سکوت خوش آواز «آرامش» سرشار شوم

چرا که من،

جز منی که از وحشت خلا خویش فریاد کشیده است نبوده ام...

□