(این سرچشمه ی جوشان و سهمگین قطران تنهایی، در عمق قلب انسانی)

من شیرخواره ی مادر یاس خود، دامن آویز دایه ی درد خود بودم.

آه که بدون شک این خلوت یاس انگیز توجیه نکردنی

برای درد کشیدن انگیزه یی خالص است.

و من اسکندر مغموم ظلمات آب رنج جاویدان چگونه درین دالان تاریک،