به خود گفتم: « هان!

□

من تنها و خالی ام.

به هم ریختگی دهشتناک غوغای سکوت و سرودهای شورش را می شنوم،

و خود بیابانی بی کس و بی عابرم که پامال لحظه های گریزنده ی زمان است.