عابر بیابانی بی کس ام که از وحشت تنهایی خود فریاد می زند...

به هم ریختگی دهشتناک غوغای سکوت و سرودهای شورش را می شنوم،

و خود بیابانی بی کس و بی عابرم که پامال لحظه های گریزنده ی زمان است.

من تنها و خالی ام و ملت من جهان ریشه های معجزآساست

من منفذ تنگ چشمی خویش ام و ملت من گذرگاه آب های جاویدان است