و خود بیابانی بی کس و بی عابرم که پامال لحظه های گریزنده ی زمان است.

عابر بیابانی بی کس ام که از وحشت تنهایی خود فریاد می زند...

من تنها و خالی ام و ملت من جهان ریشه های معجزآساست

من منفذ تنگ چشمی خویش ام و ملت من گذرگاه آب های جاویدان است

من ظرافت و پاکی اشک ام و ملت من عرق و خون شادی ست...