چند بر بوک و مگر مهره فروگردانی

هر که را روی سوی شمس بود چون سحرست

روح ها مست شود از دم صبح از پی آنک

صبح را روی به شمس است و حریف نظرست

که تو بس مفلسی و چرخ فلک پاک برست

مغز پالوده و بر هیچ نه در خواب شدی

گوییا لقمه هر روزه تو مغز خرست