شمع را تو گرو این لگن تن چه کنی

چاشنی بخش وطن هاست اگر بی وطنست

در کف عقل نهد شمع که بستان و بیا

تا در من که شفاخانه هر ممتحن است

این لگن گر نبود شمع تو را صد لگنست

تا در این آب و گلی کار کلوخ اندازیست

گفت و گو جمله کلوخ ست و یقین دل شکنست