من و او به مرزهای انزوایی بی امید رانده شده ایم.

و بر ناکامی گنداب طعمه جوی خویش اشک می ریزند.

خدای مهربان بی برده ی من جبرکار و خوف انگیز نیست،

ای هم سرنوشت زمینی شیطان آسمان!

تنهایی تو و ابدیت بی گناهی،

بر خاک خدا، گیاه نورسته یی نیست.