و مردی که روزهمه روز از پس دریچه های حماسه اش نگران کوچه بود، اکنون با خود می گوید:

و مردی که اکنون با دیوارهای اتاقش آوار آخرین را انتظار می کشد

از پنجره ی کوتاه کلبه به سپیداری خشک نظر می دوزد؛

به سپیدار خشکی که مرغی سیاه بر آن آشیان کرده است.

« اگر سپیدار من بشکفد، مرغ سیا پرواز خواهد کرد.

« اگر مرغ سیا بگذرد، سپیدار من خواهد شکفت