تا به دستان خویش که از عشق و امید و آینده تهی ست فرمان دهد:

مردی که شب همه شب در سنگ های خاره گل می تراشید

و اکنون

پتک گرانش را به سویی افکنده است

« کوتاه کنید این عبث را، که ادامه ی آن ملال انگیز است

چون بحثی ابلهانه بر سر هیچ و پوچ...