و دست هایش از امید و عشق و آینده تهی ست.

همه آفتاب ها غروب کرده اند.

این سوی دیوار، مردی با پتک بی تلاش اش تنهاست،

به دست های خود می نگرد

این سوی شعر، جهانی خالی، جهانی بی جنبش و بی جنبده، تا ابدیت گسترده است

گهواره ی سکون، از کهکشانی تا کهکشانی دیگر در نوسان است