ظلمت، خالی سرد را از عصاره ی مرگ می آکند

این سوی شعر، جهانی خالی، جهانی بی جنبش و بی جنبده، تا ابدیت گسترده است

گهواره ی سکون، از کهکشانی تا کهکشانی دیگر در نوسان است

و در پشت حماسه های پرنخوت

مردی تنها

بر جنازه ی خود می گرید