به اجاق غم بیشی و کمی.

مثل این است که هر خشت در آن

سر نهاده ست به زانوی غمی.

هر ستون کرده از او پای، دراز

مثل این است همه چیز در او

سایه در سایه ی غم بنهفته ست.

همه شب مادر غم بر بالین