ظلمت سرد شبش مستتر است

بیوگان لاجرم، از تنگ غروب

زیر هر سرتاق جا می گیرند.

مثل این است که در آتش روز

مثل این است که از اول شب

غم فردا پس در منتظر است.

خانه ویران! که در او، حسرت مرگ