آن پوک تپه، نالان نالان

چون خنگ یالش آتش، بردشت.

برقی جهید و موکب باران

از دشت تشنه، تازان بگذشت.

لرزید و پاگشاد و فروریخت

و آن شوخ بوته، پرتپش از شوق،

پیچید و با بهار درآمیخت.