من همان مرغم، به ظلمت باژگون

شب، چرایی گفت و خواب از سر گرفت.

مرغ، وایی کرد، پر بگشود و بست

راه شب نشناخت، در ظلمت نشست.

نغمه اش وای، آب خوردش جوی خون.

دانه اش در دام تزویر فلک

لانه بر گهواره ی جنبان شک.