گر چه شب بازرهد خلق ز اندیشه به خواب

بلبلان را به چمن با گل رعنا چه خوشست

بانک سرنای چه گر مونس غمگینان ست

از دم روح نفخنا دل سرنا چه خوشست

در رخ شمس ضحی دیده بینا چه خوشست

بت پرستانه تو را پای فرورفت به گل

تو چه دانی که بر این گنبد مینا چه خوشست