من همان مرغم که پر بگشود و بست

گو بیا، امید! و پارویی بگیر!

خود نه از امید رستم نی ز غم

وین میان خوش دست وپایی می زنم.

ره ز شب نشناخت، در ظلمت نشست.

نه ش غم جان است و نه ش پروای نام

می زند وایی به ظلمت، والسلام.