کآفتاب سحری ناسخ مهتاب شدست

ای بسا خشک لبا کز گره سحر کسی

در ارس بی خبر از آب چو دولاب شدست

چشم بند ار نبدی که گرو شمع شدی

ترسد ار شمع نباشد بنبیند مه را

دل آن گول از این ترس چو سیماب شدست

چون سلیمان نهان است که دیوانش دل است