کسانی در سکوت کوچه از دیوار کوتاهی به روی بام جسته اند

به خون نان فروش سخت دندان گرد آغشته ست.

از اینان، چند کس در خلوت یک روز باران ریز بر راه رباخواری نشسته اند

کسانی نیم شب، در گورهای تازه، دندان طلای مردگان را می شکسته اند.

من اما هیچ کس را در شبی تاریک و توفانی