و در آن هنگام که خورشید

من خود گرده های دشت را بر ارابه یی توفانی درنوردیدم:

این نگاه سیاه آزمند آنان بود تنها

که از روشنایی صحرا جلو گرفت.

عبوس و شکسته دل از دشت می گذشت

آسمان ناگزیر را

به ظلمت جاودانه