عبوس و شکسته دل از دشت می گذشت

این نگاه سیاه آزمند آنان بود تنها

که از روشنایی صحرا جلو گرفت.

و در آن هنگام که خورشید

آسمان ناگزیر را

به ظلمت جاودانه

نفرین کرد.